Καλημέρα ninap.

Συγνώμη που άργησα, αλλά θέλοντας να δώσω σωστές απαντήσεις στις ερωτήσεις σου έπρεπε να καθίσω να γράψω όλα αυτά που θα διαβάσεις.

Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά:

Δεν είπα ποτέ ότι ο Απολλώνιος έχει σχέση με τον Αντί-Χριστό. (Αντί του Χριστού δηλαδή). Είπα ότι κατηγορήθηκε από του πατέρες της εκκλησιάς για να θαμπώσουν τη φωτεινή μορφή του.

Μιλάς για τον Ιησού, μιλώντας για τον Χριστό, = (Χρησμένος).

Ο Αππολώνιος είναι ο Χριστός και όχι ο Ιησούς.

Η γέννηση του Απολλώνιου τοποθετείτε το 3 π.Χ. και κατ' άλλους το 10 μ.Χ.

Μια διαφορά όμοια με αυτή που παρουσιάζουν την Γέννηση του Ιησού τα ευαγγέλια. Το κατά Ματθαίου τον θέλει το 6 π.Χ. και το κατά Λουκά τον τοποθετεί το 7 μ.Χ. Για τον Ιησού δεν υπάρχει καμιά αναφορά από τους Ιστορικούς της εποχής του. Φίλωνα, Ιώσιπο, Σουετώνιο, Σενέκα, Πλίνιο, Τάκιτο, Δίωνα, Χρυσόστομο και πολλούς άλλους, οι οποίοι αγνοούν την ύπαρξη του. Ο Ιούστος από την Τιβεριάδα, συμπατριώτης του Ιησού δεν γνωρίζει τίποτε γι' αυτόν και τα θαύματα του, αν και το έργο του αρχίζει από την εποχή του Μωυσή και τελειώνει το 70.μ.Χ.

Ο Ιώσηπος ή Φλάβιος Ιωσήφ, εβραίος ιστορικός (37-105 μ.Χ.) αγνοεί τον Ιησού, αναφέρει όμως δέκα διαφορετικούς Γεσού.

Οι προσθήκες στα κείμενα του Ιώσηπου έγιναν από τον Ευσέβιο, ο οποίος τις παρουσίασε πρώτος και δεν διστάζει να μας πει ότι : «Η φρουρά του τάφου του Ιησού ήταν 30 Ρωμαίοι στρατιώτες, και 1000 Εβραίοι».

Παλιοί και νέοι ιστορικοί θεωρούν εξωπραγματικό τον αριθμό για την εποχή εκείνη

και κατηγορούν τον Ευσέβιο για παραχάραξη της ιστορίας.

Ο Ιώσηπος ή Φλάβιος Ιωσήφ αναφέρει για τους Μεσσίες (οι οποίοι ξεπερνούσαν τους 61): «Αυτοί οι πλάνοι και απατεώνες που ισχυρίζονται ότι είναι ταγμένοι από τον Θεό, σκοπό είχαν να κάνουν επαναστατικές αλλαγές παρακινώντας τον όχλο να ενεργεί σαν δαιμονισμένος, οδηγώντας τον στις ερημιές, με την υπόσχεση ότι εκεί ο Θεός θα του έδινε σημάδια της επερχομένης ελευθερίας».

Όσο για τη την Σίβυλλα, θα ήθελα να μου πεις, που υπάρχει η πλάκα στην οποία είναι γραμμένο αυτό που δήθεν είπε η Σίβυλλα;; Όταν την βρείς σε παρακαλώ να μου την υποδείξεις.

Όλα αυτά είναι κατασκευάσματα από τους πατέρες της εκκλησίας για να καλύψουν τα ψέματα τους ακόμη μια φορά, και μετά τον ψεύτικο χρησμό της Πυθίας που έλεγε: «Πες στον βασιλιά ότι οι τοίχοι έχουν πέσει σε σήψη; Ο Απόλλωνας δεν έχει πλέον ναό, ούτε προφήτες, ούτε Κασταλία πηγή. Το ρυάκι, που είχε τόσα να πει, έχει στερέψει». Ενώ ο αληθινός χρησμός της Πυθίας ήταν: « Όταν ο Φοίβος έλθει, θα μείνει για πάντα». Καθώς καταλαβαίνεις και ο χρησμός της Σίβυλλας της Ερυθραίας είναι ψεύτικος, έτσι λοιπόν κανείς δεν περίμενε κανέναν Ιησού Χριστό.

Και επειδή θέλεις να σου μιλώ με σελίδες ευαγγελίων θα το κάνω και αυτό.
Ο Χριστός κατηγορείται από τους μαθητές τού Ιωάννη του βαπτιστή, και του κάνουν παρατήρηση γιατί δεν τηρεί τη νηστεία του Σαββάτου. (Ματθ.Θ-14).
Οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι επίσης τον κατηγορούν για
τις παρέες του, με τους τελώνες και τις πόρνες, για φαγά και κρασοπότη, που κατέλυε τη νηστεία, δείχνοντας ασέβεια στις θρησκευτικές δοξασίες της εποχής του. (Ματθ.Θ-10).

«Να ένας άνθρωπος φαγάς και κρασοπότης φίλος τελωνών και αμαρτωλών» το λέει ο ίδιος ο Χριστός παραπονούμενος για τις κατηγορίες των εβραιών ιερωμένων, και αντί να αντικρούσει τις κατηγορίες τους βρίζει και τους απειλεί. (Ματθ.ΙΑ-19).

Ο Χριστός παρέα με τον υπόκοσμο που τον ακολουθούσε έτρωγε και προπαντός έπινε. Αν κρίνουμε από την επίθεση κατά των εμπόρων στον ναό, τις ύβρεις κατά του ιερατείου, και από τα αντιφατικά κηρύγματά του, τα οποία αλληλοαναιρούνται, θα πρέπει σύμφωνα με τα ευαγγέλια να πέρναγε μεγάλα διαστήματα της ζωής του πίνοντας.

Σε στιγμές νηφαλιότητας τα κηρύγματά του είναι λογικά, «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν» και μετά το φαγοπότι μας αιφνιδιάζει με τον εξτρεμισμό του «Όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου» (Ματθ.ΙΒ-30), που σημαίνει ότι ένας γιος θεού δεν μπορεί να αυτοαναιρείται έτσι. Όταν αυτή την περικοττή την επανέλαβε ο Χίτλερ και ο Στάλιν τους αποκάλεσαν οι άνθρωποι της εποχής τους τρελούς. Σε άλλο κήρυγμα ακούμε τον Χριστό να λέει, «Μακάριοι είναι οι ειρηνοποιοί γιατί αυτοί θα ονομαστούν γιοι θεού» (Ματθ.Ε-9) και αμέσως μετά κάνει ανατρεπτικά κηρύγματα που δεν έχουν σχέση με γιο θεού: «Δεν ήρθα να βάλλω ειρήνη αλλά μαχαίρι. Φωτιά ήρθα να βάλλω στη γη. Δεν ήρθα να φέρω ειρήνη αλλά χωρισμό..» (Ματθ.Ι-34,35, Λουκάς ΙΒ-49έως54).

Και αμέσως μετά συμπληρώνει «Θα παραδώσει αδελφός τον αδελφό σε θάνατο, και ο πατέρας το παιδί, και θα επαναστατήσουν τα παιδιά κατά των γονιών τους και θα τους θανατώσουν. Και θα σας μισούν όλοι για το όνομά μου». (Ματθ.Ι21, και Μαρκ. ΙΓ-12 έως 14).

Σε μερικές περιπτώσεις τα ευαγγέλια αναφέρουν ότι ο Χριστός «Εμαίνετο» (Ιωάν.Ι-21). Όπως έχω προαναφέρει, μαίνομαι σημαίνει, είμαι παράφρων από την οινοποσία, είμαι τρελός από μεθύσι.

Σε άλλο σημείο ο Χριστός μας λέει ότι ήρθε «Για τα χαμένα πρόβατα του Ισραήλ» και συμβουλεύει τους μαθητές του «Στην οδό των εθνών μην έρθετε» και αμέσως μετά το φαγοπότι δίνει άλλες εντολές «Πηγαίνετε να διδάξετε στα έθνη (Ματθ.ΙΕ-24), (Ματθ. 1-5,6,), (Ματθ. ΚΗ-19).

Τη μια στιγμή κατακρίνει τους Τελώνες και την άλλη μας λέει ότι «Οι τελώνες και οι πόρνες πηγαίνουν πριν από σας στη βασιλεία του θεού» αυτό το ανακάτωμα φαίνεται σαν να προέρχεται από δύο διαφορετικά πρόσωπα. (Ματθ.Ε-46! (Ματθ.ΚΑ-31).

Ακούμε τον Χριστό να λέει «Μη κατακρίνετε για να μην κατακριθείτε» και «Μην κρίνετε για να μην κριθείτε», και μετά σε στιγμές εφορίας ξεχνάει τι είχε πει και τον ακούμε να λέει στους μαθητές του, «Ότι θα καθήσουν σε θρόνους και θα κρίνουν και θα δικάσουν τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, τρώγοντας και πίνοντας στο τραπέζι του» (Ματθ. Ζ-1), (Λουκάς ΣΤ-37), (Λουκάς ΚΒ-30, και Ματθ. ΙΘ-2Cool.

Αυτές είναι θεϊκές υποσχέσεις, προς τους ιερούς μπεκρήδες. Μιλάει για φαγητό και κρασί, γιατί και στην άλλη ζωή ο Χριστός τους ήθελε μεθυσμένους.

Σε στιγμές νηφαλιότητας παρουσιάζει δείγματα καλοσύνης, «Να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν, να ευλογείτε εκείνους που σας καταριούνται, να προσεύχεστε για εκείνους που σας κακομεταχειρίζονται» (Λουκάς ΣΤ-27,2Cool, και μετά θυμάται τον καλό εαυτό του και ξεσπαθώνει λέγοντας «Και εάν κανείς δεν σας δεχτεί, ούτε ακούσει τους λόγους σας τότε, όταν θα βγείτε από το σπίτι ή την πόλη εκείνη, τινάξτε τη σκόνη των ποδιών σας. Αλήθεια σας λέγω ότι πιο λίγο θα υποφέρουν τα Σόδομα και τα Γόμορρα την ημέρα της κρίσεως παρά η πόλη εκείνη». (Ματθ. 1-14,15, Μάρκος ΣΤ-10,11), ή «Εκείνον που θα με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον αρνηθώ και εγώ μπροστά στον θεό» (Ματθ.Ι-33). Πως τον εννοούν λοιπόν τον Θεό οι ιερωμένοι;

Φοβισμένος ο Χριστός στο όρος των Ελαιών λέγει στον Πέτρο «Απόστρεψε τη μάχαιρα εις τον τόπον αυτής», ενώ άλλη φορά που ήταν σε κατάσταση ευθυμίας τον ακούμε να λέγει «Και όποιος δεν έχει, ας πωλήσει το ιμάτιο και ας αγοράσει μάχαιρα.» (Ματθ. ΚΣΤ-52) (Λουκ. ΚΒ-36).

Διαβάζουμε, «Εμέ όμως δεν θα με έχετε πάντοτε μαζί σας» (Ματθ.ΚΣΤ-Π) και αμέσως, «θα είμαι μαζί σας μέχρι το τέλος του κόσμου». Στα ευαγγέλια η μία φράση αντιμάχεται τη1. άλλη και το ένα κήρυγμα καταργεί το άλλο. Τι απίστευτη θεοπνευστία; Ποιος μπορεί να την καταλάβει;

Εκεί που ο Χριστός ήταν απόλαυση, ήταν όταν μίλαγε γιο τη Δευτέρα παρουσία, που τους διαβεβαίωνε ότι θα γίνουν όλα όσα είχε υποσχεθεί πριν περάσει η γενιά που ζούσε. «Σας βεβαιώνω ότι υπάρχουν μερικοί από αυτούς που στέκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα γευτούν θάνατο, έως ότου ιδούν τον υιό του ανθρώπου να έρχεται στη βασιλεία του». Και εκείνα πέθαναν και πολλές άλλες γενεές πέρασαν περιμένοντας κα ο Χριστός ακόμη να φανεί· και μετά αυτοαναιρείται λέγοντας «Μόνο ο πατέρας ξέρει τους καιρούς.» (Ματθ.ΚΔ-34, Μαρκ.θ-1, Λουκάς. ΚΑ-32.)

Οι ερμηνείες που δίνει το ιερατείο πάνω στην αθέτηση υποσχέσεων του Χριστού είναι παιδαριώδεις. Μάλιστα κυκλοφόρησε και ένα ανέκδοτο περί της Δευτέρας Παρουσίας που σχετίζεται με την ασυνέπεια των ευαγγελικών υποσχέσεων.

Ένας πεθαμένος κάνει βόλτα στον παράδεισο παρέα με τον άγιο Πέτρο και του λέει. «Ξέρεις άγιε βαρέθηκα τον παράδεισο, πότε θα έρθει η Δευτέρα παρουσία να αναστηθούμε;»

Και ο άγιος Πέτρος απαντά. «Δεν ξέρω τέκνο μου, πάντως προχθές ήρθαν οι δεσποτάδες της Ελλάδας και ανανεώσαμε τη σύμβαση εργασίας για άλλες δύο χιλιάδες χρόνια».

Δεν γελάμε αλλά κλαίμε γιατί με την τυφλότητα που δέρνει, δεν είναι ανέκδοτα αλλά πραγματικότητα.

Και η αποκάλυψη διαψεύδει τον Χριστό: «Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού την οποία έδωκε ο θεός για να δείξει στους δούλους του εκείνα που πρέπει να γίνουν γρήγορα. 0 Χριστός τα γνωστοποίησε αποστείλας τον άγγελό του στον δούλο του Ιωάννη» (Αποκάλυψη Α-1,2).

Δυστυχώς δεν έγινε τίποτε, ούτε γρήγορα ούτε αργά, αν και πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια. Ή ο άγγελος δεν ήξερε τι έλεγε ή αυτός που τον άκουγε ήταν μεθυσμένος και δεν κατάλαβε τι άκουσε.

Η αποκάλυψη είχε και αυτή τις περιπέτειες της. Το 379 μ.Χ ο άγιος Βασίλειος την αποκαλεί αιρετικό κείμενο. Το ίδιο είπαν το 386 μ.Χ ο Άγιος Κύριλλος το 390 μ.Χ ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός, και το 400 μ.Χ ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Το 1413 μ.Χ στη Σύνοδο της Τριδέντου, κατά το αποφασίζουμε και διατάσσουμε της εκκλησίας, την είπαν θεόπνευστη και δεν δέχονται αντιρρήσεις.

Σε άλλο σημείο των Ευαγγελίων διαβάζουμε τον Χριστό να λέει σε οργισμένο ύφος: «Πλην όμως τους εχθρούς μου εκείνους που δεν με ήθελαν βασιλιά τους φέρτε τους εδώ και σφάξτε τους μπροστά μου». (Λουκ.ΙΘ-26,27).

Ποιοι ήταν οι εχθροί του που ζητά να τους σκοτώσουν μπροστά του; Τα ίδια έλεγε και παλιότερα ο πατέρας Γιαχβέ.

Και η αγάπη που πάει;

Η αγάπη, αυτό το υπέροχο αίσθημα, εκπορνεύτηκε από τον χριστιανισμό. Έγινε μια ανώμαλη αγάπη που λέει «Αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». Αυτό το κήρυγμα φαντάζει πλέον αφύσικο, αφού αυτοί που το λένε είναι οι μόνοι που δεν

το πιστεύουν, και κάνουν τελείως τα αντίθετα.

Από την άλλη δεν είναι τόσο θεϊκό, όταν, «Ο εκ γενετής τυφλός, γεννήθηκε για να φανερωθούν τα έργα του Θεού» δηλαδή για να κάνει ο Χριστός το θαύμα του. (Ιωάν.Θ-2,3)

Δεν μπορεί ένας γιος θεού προκειμένου να αποκτήσει οπαδούς να υπόσχεται αφειδώς παροχές στις συμμορίες τωνπαρανόμων. Σε περισσότερα από εξήντα τέσσερα σημεία των ευαγγελίων, ο Χριστός δίνει υποσχέσεις για ατελείωτες απολαύσεις βέβαια μετά θάνατον. Όπως, «Η ανταμοιβή σας; θα είναι μεγάλη», ή «Η δική σας αμοιβή θα είναι η βασιλεία των ουρανών».

Εκείνο όμως που είναι ακατανόητο, είναι η διαβεβαίωση του Χριστού ότι ήρθε για να συμπληρώσει τον νόμο.(Ματθ.Ε-17) Ενώ αλλού υποστηρίζει πως «Εγώ και ο πατέρας είμαστε το ίδιο». Δηλαδή ήρθε να διορθώσει τον εαυτό του, ή τον πατέρα του αφού είναι το ίδιο (ομοούσιο αγίας τριάδος). Τι θεός ήταν αυτός που ήθελε διόρθωμα;

Και παρ' όλη την προσπάθεια που κατέβαλε το ιερατείο, ο Χριστός δεν κατάφερε τίποτε. Ο νόμος (ο εβραϊκός,) ζει και βασιλεύει λαθεμένος και αδιόρθωτος.

ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ..